Πίστευα ότι ήμουν “ανάπηρος”. Ώσπου, κάποια στιγμή, «κάποιοι;» αποφάσισαν ότι δεν είμαι ανάπηρος, αλλά “άτομο με ειδικές ανάγκες”. Μετά, κάποιοι άλλοι (ή οι ίδιοι, δεν έχει σημασία), αποφάσισαν πως είναι πιο δόκιμος ο όρος “άτομο με ειδικές ικανότητες ή δεξιότητες”. Μετά άλλοι μου είπαν ότι ‘είμαι ο νικητής’ και ‘ο ήρωας της ζωής’…Λέξεις, λέξεις, λέξεις. Βέβαια, για μένα η πρόσβαση σε υπηρεσίες, εμπειρίες, συναισθήματα, παραμένει αποκλειστικό προνόμιο της καλής διάθεσης των άλλων, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Γιατί τις περισσότερες φορές η πρόσβαση είναι απαγορευμένη. Έτσι λοιπόν, μένω με το ερώτημα: Τι νόημα έχει να είμαι αντικείμενο ενδιαφέροντος όλων, άλλα ΄να παραμένω κοινωνικά αποκλεισμένος μεν, αλλά με λεκτικό περιγραφικό πλούτο δε… »
Το κείμενο που προηγήθηκε, είναι από το αρχείο σπουδάστριας Κοινωνικής Εργασίας, απόσπασμα από συνέντευξη πολίτη με αναπηρία, στα πλαίσια εκπόνησης πτυχιακής εργασίας για την προσβασιμότητα.
Το να ζει κάποιος με αξιοπρέπεια και με σεβασμό της διαφορετικότητας του, είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που, στο ελάχιστο, δεν πρέπει να συνδέεται με το συμβατικό σχήμα «κόστος – ωφέλεια» Ο σεβασμός προς την ανθρώπινη ύπαρξη δεν υπαγορεύει, με κανένα τρόπο, πως πρέπει να ζούμε με ψευδαισθήσεις. Μια σωματική ή νοητική έλλειψη είναι αυτό ακριβώς που υποδηλώνουν οι λέξεις και γι αυτό άλλωστε οφείλουμε να διαμορφώσουμε το οικιστικό, σχολικό, εργασιακό, κοινωνικό περιβάλλον αντίστοιχα. Αλλιώς, όπως είχε πει ο μεγάλος ψυχιατρος – ψυχαναλυτής Καρλ Γιουνγκ, “ολόκληρη η πραγματικότητα να αντικατασταθεί με λέξεις που θα ονοματίζουν, χωρίς να νοηματοδοτούν!”
Σπύρος Κασιδιάρης | Κοινωνικός Λειτουργός